پاراسلسوس

کشاورز هر چه سعی کرد نتونست الاغ رو از تو چاه بیرون بیاره .

 برای اینکه حیوون بیچاره زیاد زجر نکشه کشاورز و مردم روستا تصمیم گرفتن چاه رو با
خاک پر کنن تا الاغ زود تر بمیره و زیاد زجر نکشه .

مردم با سطل روی سر الاغ خاک می ریختند اما الاغ هر بار خاکهای روی بدنش
رو می تکوند و زیر پاش می ریخت و وقتی خاک زیر پاش بالا می آمد سعی میکرد
بره روی خاک ها .

 روستایی ها همینطور به زنده به گور کردن الاغ بیچاره ادامه دادند و الاغ هم همینطور به بالا اومدن ادامه داد تا اینکه به لبه ی چاه رسید و بیرون اومد .

مشکلات زندگی مثل تلی از خاک بر سر ما میریزند و ما مثل همیشه دو اتنخاب داریم .
اول اینکه اجازه بدیم مشکلات ما رو زنده به گور کنن و دوم اینکه از
مشکلات سکویی بسازیم برای صعود!!!

از این وب

 يک غرال شروع به دويدن ميکند و مي داند

سرعتش بايد از يک شير بيشتر باشد تا کشته نشود

هر روز صبح در آفريقا وقتي خورشيد طلوع مي کند

 يک شير شروع به دويدن مي کند و مي داند

که بايد سريع تر از آن غزال بدود تا از گرسنگي نمي رد

مهم نيست غزال هستي يا شير با طلوع خورشيد دويدن را آغاز کن.

روزی دريک مراسم همسرايی, تصوير کامل مسيح را در چهرة يکی از جوانان همسرا يافت. جوان را به کارگاهش دعوت کرد و از چهره اش اتودها و طرح هايی برداشت.سه سال گذشت. تابلو شام آخر تقريباً تمام شده بود ؛ اما داوينچی هنوز برای يهودا مدل مناسبی پيدا نکرده بود.

کاردينال مسئول کليسا کم کم به او فشار می آورد که نقاشی ديواری را زودتر تمام کند. نقاش پس از روزها جست و جو , جوان شکسته و ژنده پوش مستی را در جوی آبی يافت. به زحمت از دستيارانش خواست او را تا کليسا بياورند , چون ديگر فرصتی برای طرح برداشتن از او نداشت. گدا را که درست نمی فهميد چه خبر است به کليسا آوردند, دستياران سرپا نگه اش داشتند و در همان وضع داوينچی از خطوط بی تقوايی, گناه و خودپرستی که به خوبی بر آن چهره نقش بسته بودند, نسخه برداری کرد.

وقتی کارش تمام شد گدا, که ديگر مستی کمی از سرش پريده بود, چشمهايش را باز کرد و نقاشی پيش رويش را ديد, و با آميزه ای از شگفتی و اندوه گفت: "من اين تابلو را قبلاً ديده ام!" داوينچی شگفت زده پرسيد: کی؟! گدا گفت: سه سال قبل, پيش از آنکه همه چيزم را از دست بدهم. موقعی که در يک گروه همسرايی آواز می خواندم , زندگی پراز روًيايی داشتم, هنرمندی از من دعوت کرد تا مدل نقاشی چهرة عيسی بشوم!."

”می توان گفت: نيکی و بدی دو روي يك سكه هستند ؛ همه چيز به اين بسته است که هر کدام کی سر راه انسان قرار بگيرند.”

از این وب

می دونم قدیمی بود. ولی من خیلی دوسش دارم

 همه ی آدما (بدون استثنا) در یک دوره ای از زندگی شون ،(یا شایدم همیشه) احساس می کنن زندگیشون یه فیلمه که خودشون بازیگر نقش اولش هستن. احساس می کنن که بقیه دارن زندگی اونارو (مثل یه فیلم) نگاه می کنن.

این به خاطر وجود فرشته هاست. همون فرشته های نگهبان. که به زندگی ما نگاه می کنن و تمام کارامونو زیر نظر دارن.

منم قشنگ یادمه که تا ۶ سالگی از همین فکرا می کردم. یه مدت با خودم می گفتم من دیوونه م که این جوری فکر می کنم؟ خجالت می کشیدم به کسی حتی مامانم بگم. می ترسیدم مسخره م کنن. آخرش یه روز به مامانم گفتم. بیچاره اصلا متوجه نشده بود که من چی می گم. همون یه قیافه ی متعجبش کافی بود که من این عادتمو ترک کنم.

شما تا حالا احساس کردید که زندگی تون یه فیلمه و خودتون بازیگر اصلیشید؟ تا کی این فکرا ادامه داشته؟ وقتی که آدم دیگه به این فیلم فکر نمی کنه معنی اش اینه که از اون فرشته ها غافل شده؟

کوئلیو: توضیح دادن واژه ی مکتوب دشوار است. سعی می کنم در همان حال که احترام این واژه را حفظ می کنم، ساده اش کنم. به نظر من خدا برای ما سرنوشتی در نظر گرفته. افسانه ی شخصی ما را. چیزی که ما را به خوشبختی می رساند. اما معنی اش این نیست که می خواهیم به سوی مشقت برویم. در این صورت، با تمام این مشکلات، زندگی ما معنادار خواهد بود. اما راه های بسیاری وجود دارند که می توانیم آن ها را برگزینیم، اما سرنوشت ما و افسانه ی شخصی ما نیستند. برای همین است که از رویارویی با نبردی که پیش روی ما، در سرنوشت ما قرار دارد، می ترسیم. و به سوی سرنوشتی می رویم که از آن ما نیست. اما توسط شرایطی دیگر که گمان می کنیم نیرومندتر از ما هستند، بر ما تحمیل می شوند. ممکن است آدم این سرنوشت را انتخاب کند که: آه! من باید از این قانون پیروی کنم، چون در این صورت همه خوشحال می شوند. ما هرگز نمی توانیم همه را خشنود نگهداریم. از لحظه ای که افسانه ی شخصی مان را انتخاب می کنیم، باید به خاطرش بجنگیم. این چیزی است که برای ما "نوشته شده"، ولی می توانیم آن را فراموش کنیم و راهی را انتخاب کنیم که برای ما مکتوب نیست. بدین ترتیب،"مکتوب" سرنوشت ماست. آنچه برای ما رقم خورده. سرنوشت محتوم و حکمی غیر قابل تغییر و از پیش تعیین شده، پدیده ای همواره در حال حرکت است.

زندگي شگفت انگيز است فقط اگر بداني که چطور زندگي کني

از این وب 

یک مشت دانه گندم، توی پارچه ای نمناک خیس خوردند.جوانه زدند و سبز شدند.کمی که بالا آمدند دورشان را روبانی قرمز گرفت و همسایه ی سکه و سیب شدند.

بشقاب سبزه آبروی سفره ی هفت سین بود.

دانه های گندم خوشحال بودند و خیال شان پر بود از رقص گندم زار های طلایی.آنها به پایان قصه فکر می کردند. به قرص نانی در سفره و اشتیاق دستی که آن را می چیند. نان شدند بزرگ ترین آرزوی هر دانه ی گندم است.

اما برگ های تقویم تند و تند ورق خورد و سیزدهمین برگ، پایان دانه های گندم بود.

روبان قرمز پاره شد و دستی دانه های گندم را از مزرعه ی کوچکشان جدا کرد. رویای نان و گندم تکه تکه شد. و این آخر قصه بود.

دانه ها دلخور بودند،از قصه ای که خدا برایشان نوشته بود.

پس به خدا گفتند:"این قصه ای نبود که دوستش داشتیم، این قصه نا تمام است و نان ندارد."

خدا گفت:"قصه ی شما کوتاه بود،اما نا تمام نبود.قصه شما، قصه ی جوانه زدن بود و روییدن.قصه ی سبزی،قصه ای که برای فهمیدنش عمری باید زیست.

قصه ی شما،قصه ی زندگی بود و کوتاهی اش،رسالتتان گفتن همین بود."

خدا گفت:"قصه ی شما اگر چه نان نداشت،اما زیبا بود، به زیبایی نان."

از کتاب هر قاصدکی یک پیامبر است*عرفان نظرآهاری*

دستان باز در دست می گیری شن ها در دستت باقی می مانند.ولی همین که برای حفظ آنها

دست خود را می بندی و محکم فشار می دهی شن ها از میان انگشتانت می ریزند.ممکن است

مقداری از آنها را نگه داری ولی بیشتر آن ها می ریزند.رابطه هم شبیه به همین است در

صورت حفظ آن همراه با احترام قایل شدن آزادی برای دیگران احتمال دارد سالم بماند.ولی اگر

آن را خیلی محکم همراه با احساس مالکیت شدید در دست بگیری رابطه از دست می رود و

محو می شود.

خلیل جامیسون.تئوری عیب جویی

از این وبلاگ خوشگل